Vorige week is mijn moeder overleden. Ze was 85, zondagmiddag was er nog niets aan de hand, dinsdagmiddag was ze er niet meer. Geen van ons was erbij. Te laat, helaas! Omdat we, nèt op dat moment,  meenden dat andere zaken belangrijker waren, nog eventjes eerst gedaan konden worden? Omdat we het toch niet zó snel hadden zien aankomen?

Maar het is goed zo, denk je dan. Het is mooi geweest.... En toch sta ik versteld van de overweldigende hoeveelheid verdriet en gemis die haar overlijden met zich meebrengt.

Rouw doet zo’n pijn! Maar heeft ook hele mooie momenten.
Het is warboel van allerlei gedachtes, herinneringen en emoties.
Verwarrend, terwijl sommige dingen plotseling ook heel duidelijk worden.
Ik realiseer me ook, nog meer dan voorheen, hoe belangrijk en bepalend de rol van een moeder is in je leven. Hoe ze je niet alleen gebaard, gevoederd, verzorgd en gekoesterd heeft, maar vooral in heel belangrijke mate gevormd heeft tot de mens die je bent.
 
Het voelt goed, ondanks alle verdriet, zo liefdevol afscheid te hebben kunnen nemen.
 
Ze hield ervan anderen in het zonnetje te zetten. Nu is het mijn beurt haar nog één keer alle aandacht te mogen geven.
 
 
...misschien wel het belangrijkste wat ze mij heeft meegegeven.
 
Time to say goodbye
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Reageer op dit bericht