In bijna alle culturen is de 40e dag na overlijden  de dag dat de geest van de overledene de aarde verlaat en afscheid neemt van nabestaanden. 

Gisteren was het 40 dagen geleden. De avond ervoor heb ik in gedachten nogmaals afscheid van haar genomen. Ik sliep al een tijdje niet meer in haar ouwe gebloemde pyjamaatje, zoals ik de eerste weken regelmatig had gedaan, uit een soort kinderlijke behoefte aan troost.
Net als de dag toen ze stierf en de dag van de crematie was het gisteren wederom een stralende zonnige dag. Zo’n dag die je in de late herfst als onverwachts cadeautje ervaart .
Na 40 dagen van allerlei wisselende emoties, een rare periode vol verwarring waarin er eigenlijk maar niets uit je handen lijkt te komen, was gisteren zo’n dag waaraan je nieuwe energie ontleent. Opeens weer heel gelukkig en vol blijde verwachting van het leven kunt genieten.
 
Dank je Mams, en een goede reis!
 

Reageer op dit bericht